Buuf

Ik woon al ruim veertig jaar niet meer naast buuf en buurman en toch zijn ze altijd zo blijven heten. Sommige mensen verdienen gewoon de eretitel buurvrouw en buurman, zelfs als je al lang niet meer naast woont en zelfs heel ver weg verhuisd bent. Een verre buur is beter dan een slechte vriend, zegt het oud-Nederlandse spreekwoord, ongeveer tenminste.

Toen mijn ouders in het dorp kwamen te wonen naast buuf en buurman, was mijn zus vier en ik was één. Er hing bij ons in de buurt bij niemand een touwtje uit de brievenbus, want je klepte zo achterom. De achterdeur was open en kinderen en volwassenen gebruikten die ingang. Bij buuf moest je dan even langs Tippie de cavia en de ooit aangelopen hond die kwispelend meerende. Tippie liep buiten in de ren. Iedere paar jaar kwam er weer een nieuwe cavia, die weer gewoon Tippie heette. Wel zo makkelijk, je vergist je dan nooit in de naam.

Goede buren letten een beetje op elkaars dingen. Zo was dat ook bij buuf en buurman. Als mijn moeder boodschappen deed zette ze mij wel eens buiten onder de treurberk in de kinderwagen. Na het boodschappen doen ontdekte ze dat er een noodweer was losgebarsten en ze fietste als de bliksem naar huis. Daar bleek dat ik al niet meer buiten stond. Buuf had de wagen binnen gezet toen het slechte weer begon.

Jaren na ons vertrek uit het dorp bleef het contact met buuf en buurman. Ze belden, buuf maakte mooie kaarten voor verjaardagen en kerstgroeten, want ze hield van knutselen en schilderen. Ze waren gek met hun kinderen en kleinkinderen en blij met de kleinste en gewoonste dingen. Als alle mensen zo zouden genieten van het uitzicht over de weilanden rond hun dorp, dan konden ze de Grand Canyon en de Niagarawatervallen wel sluiten.

Op de kaarten die ik jaarlijks kreeg stonden trotse verhalen over de kinderen en kleinkinderen. Toen we enkele jaren geleden zo maar even binnenvielen toen we langs het dorp reden, kregen we foto’s van iedereen te zien. En ze vonden het zo leuk dat we langskwamen…

Vlak na elkaar zijn buuf en buurman overleden. Zonder buuf geen buurman, zullen ze wel gevoeld hebben. Als er een hemel is, dan zijn ze daar. En ze zijn heel tevreden, want ze hebben daar aardige buren, een trouwe hond en een lieve cavia, die Tippie heet. En ik heb als herinnering een klompje dat ik zelf heb gedragen beschilderd door buuf in een van haar creatieve buien. Het levert niets op bij Tussen kunst en kitsch, maar het is een dierbare herinnering.

2017-09-21T13:55:51+00:00 27-06-2017|blogs, mensen, platteland|

Geef een reactie