Landbouwextremisme

Er lijken in de landbouw van alles twee stromingen te zijn: de megastalhouder en de bioboer, de veganist en de zuivere carnivoor, de vroeger-was-alles-beter-weter en de red-de-wereld-met-de-modernste-technologie-volgeling, de fastfoodjunk en de glutenvrij-, suikervrij of lactosevrijfreak. Bij die laatste groepen bedoel ik de zelfverklaarde aanhang, niet die op medische grond. Probeer nog maar eens een dinertje te koken voor een groep vrienden zonder dat je met een berg dieeteisen en -wensen rekening moet houden.

Terug naar de productie. Iedere opiniemaker die voor één van de bovenstaande overtuigingen staat grijpt elke gelegenheid aan die het eigen gelijk ondersteunt. Het wordt gebruikt om aan te tonen dat dit altijd zo gaat. ‘Zie je wel dat de bioboer de wereld niet kan voeden?’ of ‘Deze wantoestanden in de bio-industrie komen overal voor’. En de producenten en consumenten die hun mening menen te lezen liken de opinie op Facebook en Twitter met een vette duim.

Ondertussen verdeelt de wereld zich in twee groepen: voor en tegen. Dat dit op basis van incidenten of onwaarheden gebeurt is niet meer relevant. Waarheid is ook maar een mening.

Belangrijk in de ja-nee discussie is dat je als lezer door hebt wie de zender is. Verwacht niet dat Wakker Dier het voor de slachterij opneemt en verwacht niet dat Wageningen Universiteit voor simpele boerenoplossingen gaat staan, want er is veel kennis nodig. Als de Postcodeloterij de spelers bedankt voor het redden van de natuur, moet je dus denken ‘Wij van de Postcodeloterij zijn u dankbaar dat u ons miljoenencircus in stand houdt’. Miljoenenjacht is de boot van de directeur. Als je de natuur wil redden kan je direct geld geven aan goede doelen of, misschien wel beter, je consumptiepatroon aanpassen.

Maar nu die landbouw, wie gaat die beter maken? Of is dat niet nodig? Het moet frustrerend zijn voor boeren die het beter willen doen, dat ze steeds weer beschuldigd worden van mishandeling en uitbuiting van dieren of van vernietiging van de leefomgeving. Zelf vind ik dat er nog veel mis is, maar er is progressie mogelijk en er gebeurt al veel. Ik heb nog niet één boer ontmoet die als doel had zijn hectares en zijn vee moedwillig te vernietigen of te laten lijden. Lijkt me ook dom, want het zijn de productiefactoren voor de boer: land en vee.

Stel je voor dat we na de verkiezingen ‘Hoe wil ik dat mijn voedsel geproduceerd wordt’ tot een goede coalitie moeten komen. De belangengroepen zullen erger gefragmenteerd zijn dan de Tweede Kamer. Punt is dat er geen coalitie komt. Elke consument bepaalt zelf waar het eigen eten vandaan komt bij het aanschaffen van eten in de winkels. Hoe extreem je wilt kiezen bepaal je zelf.

Om die keuze gefundeerd te maken, heb je erg veel informatie nodig. Dat is voor veel mensen te ingewikkeld. Dus is er een gat in de markt voor de keurmerken. Wil je goedkoop, fair, milieuvriendelijk, blije kip, regionaal….

Ik stoor me aan het gebrek aan interesse bij veel consumenten voor de eigen voeding, maar ik stoor me ook aan ongefundeerde scheldpartijen tussen belangengroepen. Laten we meer gaan investeren in goede voeding in plaats van in het wellus-nietus ten bate van manipulerende types.

2017-09-21T13:42:50+00:00 28-03-2017|blogs, dieren, gezondheid, landbouw, planten|

Geef een reactie